۱مقدمه
رویکرد سنتی امنیت بر جلوگیری از نفوذ تمرکز دارد. اما تجربه نشان داده هیچ سازمانی مصون نیست؛ پرسش اصلی این است که هنگام حمله، خدمات حیاتی تا چه حد دوام میآورند.
۲بررسی موضوع
تابآوری سایبری با شناسایی خدمات حیاتی آغاز میشود: برای یک بانک، پرداخت، دسترسی مشتری به حساب و تسویه. برای هر خدمت، «حداکثر توقف قابلتحمل» و «حداکثر دادهٔ قابل از دست رفتن» تعیین میشود.
بر پایهٔ این اهداف، معماری طراحی میشود: پشتیبانگیری تغییرناپذیر و جدا از شبکهٔ اصلی، سایت پشتیبان، تقسیمبندی شبکه برای جلوگیری از گسترش حمله، و امکان اجرای خدمات حداقلی در حالت اضطراری.
آزمون، بخش جداییناپذیر تابآوری است. تمرینهای سناریومحور، مانند شبیهسازی حملهٔ باجافزار، نشان میدهند طرحها در عمل کار میکنند یا فقط روی کاغذ هستند.
۳جمعبندی
ناظران مالی در جهان، از جمله با مقرراتی مانند DORA در اروپا، تابآوری عملیاتی را به الزام تبدیل کردهاند. برای بانکها، این فقط رعایت قانون نیست؛ حفظ اعتماد مشتری در روزهای بحران است.
همفکران فناوری شریف
