همفکران فناوری شریف
۱مقدمه
در بسیاری از صنایع، شرکت‌های کوچک و متوسط کالا یا خدمت را به خریداران بزرگ تحویل می‌دهند، اما وجه آن را با تأخیر چندماهه دریافت می‌کنند. در این فاصله، سرمایهٔ در گردش آن‌ها قفل می‌شود و برای تأمین هزینه‌های جاری ناچار به استقراض پرهزینه می‌شوند.
۲بررسی موضوع
تأمین مالی زنجیرهٔ تأمین (Supply Chain Finance) مجموعه‌ای از ابزارهاست که این مسئله را با تکیه بر اعتبار خریدار حل می‌کند. در رایج‌ترین شکل آن، خریدار معتبر فاکتور تأمین‌کننده را تأیید می‌کند، نهاد مالی وجه را پیش از سررسید و با کسر هزینهٔ تنزیل به تأمین‌کننده می‌پردازد و در سررسید، مبلغ را از خریدار دریافت می‌کند.
مزیت کلیدی این مدل آن است که هزینهٔ تأمین مالی بر پایهٔ ریسک اعتباری خریدار بزرگ تعیین می‌شود، نه تأمین‌کنندهٔ کوچک؛ بنابراین تأمین‌کننده به منابعی ارزان‌تر از وام مستقیم دسترسی می‌یابد و خریدار نیز زنجیرهٔ تأمین پایدارتری خواهد داشت.
در ایران، ابزارهایی مانند اوراق گام (گواهی اعتبار مولد) با منطق مشابهی طراحی شده‌اند تا بنگاه‌های تولیدی بتوانند بر پایهٔ تعهد بانک، بدهی خود به تأمین‌کنندگان را تسویه کنند و دارندهٔ اوراق نیز امکان تنزیل آن را داشته باشد.
۳جمع‌بندی
دیجیتال شدن فاکتورها و اتصال سامانه‌های خرید، حسابداری و بانک، ریسک عملیاتی این مدل را کاهش می‌دهد. سکوهایی که فاکتور، تأیید خریدار و پرداخت را در یک جریان یکپارچه مدیریت کنند، اجرای این ابزار را برای شرکت‌های کوچک نیز عملی می‌سازند.
منابع
