۱مقدمه
بسیاری از سازمانها تصور میکنند با انتقال به ابر، امنیت بر عهدهٔ ارائهدهنده است. اما در عمل، «مدل مسئولیت مشترک» حاکم است: ارائهدهنده از زیرساخت فیزیکی، شبکهٔ پایه و لایهٔ مجازیسازی محافظت میکند و مشتری مسئول دادهها، پیکربندی، دسترسیها و برنامههای خود است.
۲بررسی موضوع
مرز این مسئولیت به نوع خدمت بستگی دارد. در زیرساخت بهعنوان خدمت (IaaS)، سیستمعامل و وصلهها بر عهدهٔ مشتری است؛ در سکو بهعنوان خدمت (PaaS) بخشی از آن به ارائهدهنده منتقل میشود؛ و در نرمافزار بهعنوان خدمت (SaaS)، مشتری عمدتاً مسئول داده و مدیریت کاربران است.
پژوهشها نشان میدهد بخش بزرگی از رخدادهای امنیتی ابر ناشی از پیکربندی نادرست است؛ مانند فضای ذخیرهسازی که بهاشتباه عمومی شده، کلیدهای دسترسی منتشرشده در کد یا قواعد فایروال بیش از حد باز.
کنترلهای کلیدی عبارتاند از: احراز هویت چندعاملی برای همهٔ حسابهای مدیریتی، اصل حداقل دسترسی، رمزنگاری داده در حالت ذخیره و انتقال، ثبت و پایش رویدادها، و پویش خودکار پیکربندی برای یافتن خطاها.
۳جمعبندی
برای سازمانهای مالی ایرانی که از ابرهای داخلی استفاده میکنند، درج صریح مرز مسئولیتها در قرارداد، حق ممیزی و الزامات گزارش رخداد، پیش از هر مهاجرت ضروری است.
همفکران فناوری شریف
