۱مقدمه
پروتکل ایمیل در اصل برای اعتماد طراحی شده بود و بهطور پیشفرض بررسی نمیکند که فرستنده واقعاً همان کسی است که ادعا میکند. به همین دلیل، جعل نشانی فرستنده یکی از سادهترین ابزارهای فیشینگ است.
۲بررسی موضوع
SPF فهرست سرورهایی را که مجازند از طرف دامنهٔ سازمان ایمیل بفرستند، در رکورد DNS منتشر میکند. سرور گیرنده میتواند بررسی کند که ایمیل از یکی از همین سرورها آمده است یا نه.
DKIM به هر ایمیل یک امضای دیجیتال اضافه میکند که با کلید عمومی منتشرشده در DNS قابل بررسی است. این امضا تضمین میکند ایمیل در مسیر تغییر نکرده و واقعاً از دامنهٔ ادعاشده فرستاده شده است.
DMARC این دو را به هم پیوند میدهد و به گیرنده میگوید با ایمیلی که در آزمونها رد میشود چه کند: تحویل، قرنطینه یا رد. همچنین گزارشهایی برای مالک دامنه میفرستد که نشان میدهد چه کسی از طرف او ایمیل میفرستد.
۳جمعبندی
پیشنهاد عملی، شروع DMARC در حالت پایش، بررسی گزارشها برای شناسایی همهٔ منابع مجاز، و سپس سختگیری تدریجی تا حالت «رد» است. این کار هم از برند سازمان محافظت میکند و هم ریسک فیشینگ داخلی را کاهش میدهد.
همفکران فناوری شریف
